http://el-greco-gr.blogspot.gr/
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΥΦΟΣ περιοδικό για τα γράμματα

ΥΦΟΣ περιοδικό για τα γράμματα
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Εκδήλωση παρουσίαση της έκδοσης του συλλογικού τόμου "Κράτη και πολίτες. Κοινότητα, ταυτότητα, διαφορετικότητα" με την επιστ. επιμέλεια των Γκόλφω Μαγγίνη & Ελένη Λεοντσίνη, από τις εκδόσεις ΣΜΙΛΗ

Πρόσκληση: ΚΡΑΤΗ & ΠΟΛΙΤΕΣ

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, φίλες και φίλοι,
Θα ήταν ιδιαίτερη χαρά να μας τιμήσετε με την παρουσία σας στην εκδήλωση που διοργανώνουν οι εκδόσεις ΣΜΙΛΗ με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του συλλογικού τόμου Κράτη και πολίτες. Κοινότητα, ταυτότητα, διαφορετικότητα με την επιστ. επιμέλεια των Γκόλφω Μαγγίνη & Ελένη Λεοντσίνη. Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 9 Ιουνίου 2016 και ώρα 7.30 στο Arthens (Αιόλου 77 και Ευριπίδου γωνία).
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι καθηγητές Χαράλαμπος Μπαμπούνης και Παναγιώτης Νούτσος και ο Δρ. Γιώργος Σιακαντάρης. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο αναπλ. καθηγητής Αντώνης Χατζημωυσής.
Κατά την παρουσίαση θα μιλήσουν και δύο εκ των συγγραφέων του συλλογικού τόμου, οι καθηγητές Andrius Bielskis και Κώστας Δουζίνας.
Επισυνάπτεται η πρόσκληση των εκδόσεων ΣΜΙΛΗ και το δελτίο Τύπου.
Με εκτίμηση,
Ελένη Λεοντσίνη
Γκόλφω Μαγγίνη



ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
Επιστηµονική επιµέλεια:
Γκόλφω Μαγγίνη – Ελένη Λεοντσίνη
Συλλογικό έργο
Kwame Anthony Appiah, Seyla Benhabib, Andrius Bielskis,
 Wendy Brown, Κώστας Δουζίνας,
 Nikolas Kompridis, Ελένη Λεοντσίνη, 
Γκόλφω Μαγγίνη, Sibyl Schwarzenbach
Σελ.: 496
Isbn: 978-960-6880-63-6

Στο πλαίσιο του κυρίαρχου νεωτερικού φιλοσοφικού «παραδείγµατος», τα προτάγµατα του ευρωπαϊκού Διαφωτισµού συνοδεύτηκαν, τις περισσότερες φορές, από αξιώσεις για οικουµενισµό και αµεροληψία. H «πολιτική της καθολικότητας», σύµφωνα µε τη διατύπωση του Καναδού φιλοσόφου Charles Taylor, αναδείχθηκε συχνά σε πολέµια της ανάδειξης των επιµέρους ταυτοτήτων –εθνικών, εθνοτικών, φυλετικών, θρησκευτικών ή έµφυλων–, στο µέτρο που αυτές θα λειτουργούσαν υπονοµευτικά για θεµελιώδεις αρχές της ατοµικότητας, όπως η αυτονοµία, η ελευθερία και η ισότητα. Η σύγχρονη πολιτική και η κοινωνική φιλοσοφία αµφισβήτησαν αυτή τη σχηµατική αντιπαράθεση οικουµενισµού και µερικοκρατίας. Ο ανά χείρας συλλογικός τόµος περιλαµβάνει ένα σύνολο πρωτότυπων και µεταφρασµένων µελετών από αναγνωρισµένους σύγχρονους πολιτικούς και κοινωνικούς φιλοσόφους για θέµατα όπως ο κοσµοπολιτισµός, η πολυπολιτισµικότητα, η πολιτική φιλία, η πολιτική της κουλτούρας, αλλά και θέµατα αµιγώς πολιτικής υφής, όπως αυτά των ανθρώπινων δικαιωµάτων και της ανεκτικότητας. Υπό το πρίσµα αυτό, το τρίπτυχο κοινότητα - ταυτότητα - διαφορετικότητα αναπτύσσεται σε τέσσερεις θεµατικές ενότητες, οι οποίες φιλοδοξούν να ανασυγκροτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες συνάφειες του εν λόγω τρίπτυχου µέσα από διαφοροποιηµένες, ενίοτε συγκρουόµενες, ερµηνευτικές προσεγγίσεις. Η ανάδειξη των προβληµατικών αυτών έχει ευρύτερη σηµασία τόσο για τη σύγχρονη φιλοσοφία όσο και για τα πεδία των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστηµών. Οι µελέτες του τόµου απευθύνονται όµως, πέραν της ακαδηµαϊκής κοινότητας, και σε ένα ευρύτερο κοινό, του οποίου η ευαισθησία και το κριτικό πνεύµα µπορούν να εµπλουτιστούν από τις θεωρητικές προκλήσεις που αυτές θέτουν στο πνεύµα της εποχής, αλλά και στις επιτακτικές ανάγκες της κοινωνίας µας.
Η Γκόλφω Μαγγίνη είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια φιλοσοφίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστηµίου Ιωαννίνων. Σπούδασε φιλοσοφία στα Πανεπιστήµια Αθηνών, Παρισίων IV και XII καθώς και στο SUNY at Stony Brook. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στη νεότερη και σύγχρονη φιλοσοφία, τη φαινοµενολογία, τη φιλοσοφία της τεχνολογίας και τη σύγχρονη πρακτική φιλοσοφία.
Η Ελένη Λεοντσίνη είναι επίκουρη καθηγήτρια φιλοσoφίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστηµίου Ιωαννίνων. Σπούδασε φιλοσοφία στα Πανεπιστήµια Αθηνών, University College London και Γλασκώβης. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στην ιστορία της φιλοσοφίας, µε έµφαση στον Αριστοτέλη, και στην ηθική και πολιτική φιλοσοφία.


Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Της κουμπάρας που έγινε νύφη


Αθήνα 1890
Αρχείο Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος

Της κουμπάρας που έγινε νύφη

Μια κόρη κάνταν κ' ύφαινε και λιανοτραγουδούσε
κι ένα πουλί, χρυσό πουλί, πα' στο ξυλόχτενό της.
-”Εσύ, κόρη μου, τραγουδείς, φαίνεις, νυφανταρίζεις,
και ο καλός σ' παντρεύεται, άλλη γυναίκα παίρνει,
κι εσένα σ' εκαλέσανε, συντέκνισσα να γένεις”.
Τρέχει και παν' στη μάνα της δάκρυα φορτωμένη.
-”Τ' έχεις, κόρη μ', και θλίβεσαι και βαριαναστενάζεις;”
-”Μάνα μ', καλός μ' παντρεύγεται, άλλη γυναίκα παίρνει
κι εμένα μ' εκαλέσανε, να πα' να στεφανώσω”.
-”Σαν έχεις πόδια να σταθείς και μέση να λυγίσεις,
σαν έχεις σίδερο καρδιά, στέφανα να φιλήσεις,
να στεφανώσεις πήγαινε, συντέκνισσα να γίνεις”.
Έκατσε και στολίστηκε 'πο το πουρνό ως το γιόμα.
Βάνει τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αστήθι
και τον καθάριο αυγερινό τον βάνει δαχτυλίδι,
τον άμμο τον αμέτρητο τον βαν' μαργαριτάρια
παίρνει τις σκλάβες απ' εμπρός και στη χαρά παγαίνει.
Χάνει παπάς τα γράμματα κι ο διάκος τα χαρτιά του
και τα μικρά διακόπουλα χάσαν τα λογικά τους.
-”Ψέλνε, παπά, ως έψελνες, διάκε, ως καλονάρχας,
κι εσείς μικρά διακόπουλα, 'λάτε στα λογικά σας.
Παπά μ', αν είσαι χριστιανός και ξέρεις απ' αγάπη,
για σήκωσε τα στέφανα και βάλ'τα στην κουμπάρα”.

Πηγή: Ν. Γ. Πολίτης, Δημοτικά Τραγούδια. Εκλογαί από τα τραγούδια του Ελληνικού λαού, 1958

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ένας κακός άνθρωπος

 Φωτεινή Τέντη



Τον θυμάμαι να περνάει από το σπίτι μας, σύριζα στη βερικοκιά, για να κλέψει κανένα βερίκοκο και να το χώσει κατευθείαν στις δεκάδες σακούλες που κρατούσε.
Όλα τα άρπαζε βιαστικά και φαινόταν να παίρνει τέτοια χαρά, που χτυπούσε παλαμάκια σαν μικρό παιδί.
Γυρνούσε στους δρόμους με ένα μόνιμο αδιάφανο χαμόγελο στο αξύριστο πρόσωπό του, διάπλατα ανοιχτά μάτια που έμοιαζαν τρομαγμένα, βρώμικα ρούχα και σαγιονάρες χειμώνα-καλοκαίρι.
Τον πετύχαινα πολύ συχνά να περπατάει με μια ελαφριά πλάγια κλίση στο σώμα και να μιλάει με αόρατους συνομιλητές που μόνο εκείνος έβλεπε και άκουγε.
Ο «τρελός» της περιοχής. Κάθε περιοχή που σέβεται τον εαυτό της, έχει και τον τρελό της.
Έτσι κι εμείς, εκεί στα δυτικά της Αττικής, είχαμε τουλάχιστον έναν αλαφροΐσκιωτο να ταράζει τη φυσιολογική μας καθημερινότητα.
«Δεν έχει ανθρώπους να τον φροντίζουν;» είχα ρωτήσει τη μάνα μου ως πιο ενήμερη για τα νέα της περιοχής.
«Έχει γυναίκα και παιδιά, αλλά πάντα τους φέρονταν άσχημα και δεν τον αγάπησαν ποτέ. Τώρα, του δίνουν κάποια φάρμακα και τον έχουν απομονώσει στο υπόγειο. Ίσα για να μην είναι επικίνδυνος. Ήταν πάντα κακός άνθρωπος».
«Ήταν πάντα κακός άνθρωπος…Τι έκανε δηλαδή;» ρώτησα.
«Τσακωνόταν με όλο τον κόσμο, φώναζε, ήταν πολύ νευρικός…» μου απάντησε η μάνα μου.
«Μήπως θα έπρεπε να είχε πάει σε κάποιο γιατρό;» ρώτησα πάλι.
«Σε γιατρό, γιατί; Τα τελευταία χρόνια που έχει γίνει επικίνδυνος, του δίνουν ψυχοφάρμακα. Απ’ την κακία του, έστριψε το μυαλό του…».
Σκέφτηκα τους δικούς του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του που μεγάλωσαν μαζί του, πόσο χυμένο αίμα κουβαλάνε από πληγές που τρέχουν από έναν πατέρα που «ήταν πάντα κακός».
Σκέφτηκα κι εκείνον. Ταραγμένη ψυχή και δύσμορφη, με χέρια κομμένα, ανίκανη να ζητήσει βοήθεια.
Δεν ξέρω για ποιον από όλους νιώθω πιο άσχημα…
Κάποια μέρα που τον άκουσα ξανά να φωνάζει λόγια ακατάληπτα, βγήκα στον κήπο και τον περίμενα. Κρατούσα στα χέρια μου μια χούφτα βερίκοκα. Όταν πλησίασε, στάθηκε απότομα και μου γύρισε την πλάτη.
Ψιθύριζε κάτι που δεν καταλάβαινα, με σκυμμένο το κεφάλι του, τρίβοντας το ελεύθερο από τις σακούλες χέρι του, στα πλευρά του.
Μια κίνηση ρυθμική, επαναλαμβανόμενη, που έμοιαζε να παίρνει ρυθμό από τη φωνή του.
Μείναμε για λίγο και οι δύο στις θέσεις μας, ώσπου πήρα ανάσα, τον πλησίασα και έριξα τα βερίκοκα σε μια από τις πλαστικές σακούλες. Το μόνο που έκανε, ήταν να με κοιτάξει κλεφτά, χωρίς να στρίψει το κεφάλι, αλλά με τα την ίριδα των ματιών του να γυρνάει στο πλάι...Κάτι σαν θαμπά κίτρινα φεγγάρια. Πρώτη φορά έβλεπα κίτρινα μάτια…
Μετά προχώρησε με γρήγορα, αλαφιασμένα βήματα, μέχρι που άρχισε να προχωράει σχεδόν τρέχοντας.
Αυτό επαναλαμβάνονταν για μια εβδομάδα σχεδόν.
Κάποια στιγμή, τα βερίκοκα σώθηκαν, μόνο κάτι χαλασμένα είχαν μείνει κι εγώ δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν ήθελα να λείψω από το καθημερινή συνάντησή μας και αποφάσισα ότι από το να μην του δώσω τίποτα, καλύτερα θα ήταν να πάρω έστω και δύο-τρία χαλασμένα και να του τα προσφέρω.
Θυμάμαι ότι για πρώτη φορά το βλέμμα του γύρισε ολόκληρο προς εμένα με τόσο παράπονο, που ντράπηκα και χαμήλωσα εγώ τα μάτια μου.
Από τότε δεν ξαναφάνηκε από το σπίτι μας. Τον έχασα κι από τους γύρω δρόμους που συνήθιζε να περιπλανιέται.
Μάζεψα και πέταξα όλα τα χαλασμένα βερίκοκα με τόση μανία, που τα χέρια μου γέμισαν πορτοκαλί, πηχτό χυμό.
Όσο κι αν τα έπλενα, δεν έφευγε από πάνω τους για καιρό.
Δεν ξέρω γιατί στο καλό με τιμωρούσα. Ίσως, γιατί είχα πιστέψει πως δεν πείραζε να του προσφέρω χαλασμένα φρούτα.
Ίσως, πάλι, για όλους τους τρελούς που ήταν κάποτε τόσο «κακοί» και δεν τους πρόσφερε ποτέ κανείς ούτε έναν γερό καρπό.
Μοναχά, τους πετροβολήσαμε...

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Η υπεραιωνόβια ελιά στο νησί της Αίγινας στην 11η θέση για τα πιο όμορφα δέντρα του κόσμου



Η υπεραιωνόβια ελιά στο νησί του Αργοσαρωνικού κατέκτησε την 11η θέση σε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα για τα πιο όμορφα δέντρα του κόσμου.
Η χώρα μας είναι γνωστή για τις φυσικές ομορφιές της. Παραλίες, βουνά και μαγευτικά τοπία συνθέτουν την Ελληνική γη, κάνοντάς την αναμφισβήτητα ένα ακαταμάχητο προορισμό.
Αυτή τη φορά, βρίσκουμε ένα ελληνικό δέντρο ανάμεσα στα πιο όμορφα του κόσμου. Πρόκειται για την υπεραιωνόβια ελιά της Αίγινας, ένα δέντρο που ζει πάνω από 1000 χρόνια.

Περισσότερα ...

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014